Genealogie Van der KROGT en Van der KROFT

Aanvullingen:

Kunst van dierenvriend

door Maria van der Does

Henny van der Krogt bij één van haar kunstwerken: 'Dieren en schilderijen lopen als een rode draad door mijn leven' (foto Theo Böhmers)

Kleine kamers. Veel katten. Felle tijgerogen op doek. Gerafelde kleedjes. Overal pluchen beren. En aan het plafond bungelt een oranjegekleurde kroonluchter. Noem het kitsch, zij noemt het haar leven. Dieren en schilderijen. Geen opleiding heeft Henny van der Krogt [wat is haar plaats in de genealogie?] gehad, maar toch gaat ze exposeren.
Dat doet ze - vanaf 15 juni [2001; tot 31 juli] met haar kunstwerken bij de Dierenbescherming in Den Haag. Op bijna al haar schilderijen komen dieren voor.
Schilderijen gedoopt in olieverf. Magisch-realisme is haar stijl. "Tegen mij zeggen vrienden altijd: 'Jij legt de ziel erin'. De ogen van die dieren vertellen je ook nogal wat". Ze wijst naar een aap in een hok. Als kind al zocht Henny geborgenheid. In een kippenhok. "Een slecht huwelijk van mijn ouders. Ze waren me altijd kwijt. Dan zat ik weer tussen de paarden en de koeien. Nergens was ik bang voor". Bang is ze niet, wel kwaad soms om het leed wat dieren wordt aangedaan. Haar keus om door het leven te gaan als vegetariër lijkt dan ook vanzelfsprekend. "Honden en katten worden in Azië gekookt. Varkens dagenlang opgesloten. Vervolgens gesmeten in hokken. Nee, als je dat ziet, wil je geen vlees meer". Toch is ze niet verbitterd. Haar fascinatie voor dieren is alleen maar sterker geworden. Mensen ergeren zich weleens aan wespen, maar ik voed ze. je kunt ze als een idioot doodslaan, maar ik kijk naar ze. Urenlang. En wist je trouwens dat tachtig procent van de vogels monogaam is? Daar kunnen wij mensen nog van leren".
Dieren en schilderijen lopen als een rode draad door haar leven. "Eigenlijk begon het met de bonnetjes van de boter die mijn moeder spaarde. Nou, daar kocht ik bioscoopkaartjes van. En daar zag ik Bambi. Dat was het. Ik wilde dieren gaan tekenen en schilderen".
Tekenen ging met kleurpotloodjes, daarna met pen en als laatste met olieverf. Maar ze wilde meer. 1k wilde naar de kunstacademie, maar dat mocht niet van mijn vader. 'Jij gaat toch trouwen en kinderen krijgen', zei hij, dus school zat er niet in". Op haar veertiende haalde ze echter al haar mavo-3-diploma. Ze was een zogenaamde voordeligjarige scholier. En dat verklaart het feit dat ze zich al op haar veertiende dierenarts-assistente kon noemen'
Gekke dingen heeft ze in de dierenartspraktijk meegemaakt. Ze glundert bij de herinnering aan de anekdote van een immense boxer. Hij moest worden geopereerd, de hele familie kwam kijken. "Het ergste was dat hij niet meer uit de narcose kwam. En wie moest het slechte nieuws vertellen? Ik dus. Veel gehuil op de achtergrond". Haar glinsterende ogen verraden de afloop van het verhaal. "Plots hoorden we gestommel in de praktijk. We schrokken op en ja hoor, daar stond die oude sukkel". Het kostte één belletje en toen kwam de familie. Om drie uur kwamen ze om de boxer op te halen. "Wel twaalf taxi's, compleet met neefjes, nichtjes, opa's en oma's. "Wat een gezicht".