GenealogieVan der KROGT en Van der KROFT |
Aanvullingen:
|
Overgenomen uit:
Hulppost (Artsen zonder grenzen), jrg. 27, nr. 1 (februari 2002), blz. 7.
|
NAAM: Jackie van der Kroft LEEFTIJD: 31 jaar OPLEIDING: Sociologie der Niet-Westerse Samenlevingen FUNCTIE: Logistiek/administratief medewerkster, directie-assistente, projectcoördinator PROJECTEN: Sri Lanka en Noord-Soedan WAT GAAT ALTIJD MEE: Nederlandze muziek, dagboek en hardloopschoenen HOBBY'S: sporten, lezen, gitaar, theater, dans, talen MEEST GEMISTE GERECHT: pasta met gorgonzola/champignonsaus LAATST GELEZEN BOEK: De alchemist van Paul Coelho FAVORIETE MUZIEK: Acda & de Munnik |
Tamil Tijgers
Natuurlijk heb je verwachtingen van zo'n project. Dankzij de goede overdracht, mijn voorgangster had ook veel foto's gemaakt, was ik goed voorbereid. Maar als je daadwerkelijk aan het werk gaat dan is het toch anders dan je je voorstelt. Ik wist van de aanwezigheid van militairen, maar toen ik ze daar met eigen ogen zag, viel dat toch een beetje tegen. Het is een echt oorlogsgebied en er wordt behoorlijk gevochten tussen de Singalese regeringstroepen en de Tamil Tijgerrebellen die voor een onafhankelijke staat vechten. Ik werkte als enige uitgezonden medewerkster. Dat was wel wennen. Al mijn collega's waren lokale medewerkers. Ik vertegenwoordigde Artsen zonder Grenzen en onderhandelde met de autoriteiten. In het begin was ik best onzeker maar gelukkig was het mogelijk om te bellen met de coördinator in de hoofdstad Colombo.
Mijn taak bestond uit het regelen van allerlei zaken. Ik zorgde ervoor dat Artsen zonder Grenzen toegang kreeg tot het door de Tamil Tijgers beheerste oorlogsgebied waar wij een ziekenhuis runden. Om de zes weken had ik een vrij weekend. Dat had ik ook echt nodig. Werken voor een organisatie als Artsen zonder Grenzen betekent dat je eigenlijk altijd in functie bent. Als ik ergens alleen naartoe ging, dan wisten de lokale medewerkers mij de volgende dag altijd haarfijn te vertellen waar ik de avond daarvoor was geweest. Dat vond ik soms wel moeilijk. Daar tegenover staat dat je in gebieden werkt waar hulp hard nodig is, waar geen toerist kan of zelfs wil komen. Je voelt je niet machteloos, je doet écht iets.
Gemotiveerd
Na Sri Lanka wilde ik weer even in Nederland blijven. Op het kantoor in Amsterdam kwam de functie van directie-assistente tijdelijk vrij. Omdat ik in mijn positie weinig direct contact had gehad met het kantoor, leek het me leuk om te doen. Natuurlijk is het werk op een project anders dan op kantoor. Ook al is het geen van-negen-tot-vijfbaan, de kantoormedewerkers gaan 's avonds naar huis. Op een project gaat het werk ved langer door. Mede doordat huis en kantoor vaak in hetzelfde gebouw zitten. Maar wat absoluut niet verschilt, is dat je met heel gemotiveerde mensen werkt. Ik vind dat erg stimulerend. Daarom wil ik zeker nog een aantal jaren voor Artsen zonder Grenzen blijven werken. Op kantoor én op de projecten. Binnenkort ga ik opnieuw voor negen maanden weg, naar Noord-Soedan. Daar wordt ik coördinator van het kala azar (een zeer besmettelijke en dodelijke ziekte) programma in een tamelijk afgelegen gebied.
Website Artsen zonder grenzen
Kent U andere artikeltjes over Van der Krogt'en of Kroft'en. Ook die kunnen hier geplaatst worden.
Dr. Peter van der Krogt (P- 533.3)
e-mail: peter@vanderkrogt.net